Fontanna

Miejsce spotkań większości karrioderończyków.

Ethelrick i Ninde przyszli tutaj, aby nieco ochłonąć po audiencji u ojca księżniczki. Podeszli bliżej fontanny, której cichy chlupot doskonale koił ich emocje. Lekki wiatr wywiewał pojedyncze kropelki, aby zaraz je porzucić nad trawnikami, rabatami i przechodniami.
Demon nie mógł nic poradzić, ale po prostu musiał się uśmiechać.
- Wydaje się, że wszystko się dobrze układa. Mam nadzieję, że ty też tak czujesz... - powiedział, patrząc radośnie na swoją ukochaną.

Również się uśmiechała.
-Ja już nie czuję- powiedziała- Ja to wiem! Widziałeś minę ojca jak powiedziałeś o unii? Musi się zgodzić, nie ma innego wyjścia!

- Wierzę! Wierzę że masz rację! Musisz mieć! Wyobraź sobie, jakim ogromnym szczęściem byłoby to dla naszych krajów, dla naszych poddanych, dla nas... Oczywiście nie spodziewam się, że to na samym początku docenią, - zaśmiał się – ale sprawimy, że tak się stanie. Będziesz pierwszą elficką panią Amduatu! - powiedział z entuzjazmem.

Uśmiechnęła się.
-Martwi mnie tylko jedno...-powiedziała- Kto będzie rządził Karrioderonem gdy ojca zabraknie?
Usiadła na jeszcze suchym brzegu fontanny i zanurzyła rękę w chłodnej wodzie.
-Ale jestem tak szczęśliwa, że chyba nie chcę się nad tym zastanawiać!
I chlapnęła wodą w Ethelricka.

Demon spróbował odskoczyć przed wychlapaną z fontanny wodą, ale nie zdołał.
- Ach ty! - zaśmiał się i uderzył ręką w taflę wody, lekko ochlapując Ninde. Usiadł obok, obejmując ją czule.
- Nie martw się! Teraz jest tysiąc wyjść z każdej sytuacji. Tysiąc, a każde dobre, póki ty jesteś przy mnie.

-Jakie to dziwne...-powiedziała Ninde- Tak bardzo się tego baliśmy, a tu proszę. Wszystko idzie gładko i swobodnie.
Demon mógł poczuć, że ostateczne resztki napięcia z sali tronowej definitywnie opuściły księżniczkę. Siedziała, dotykając czołem policzka Ethelricka. Bądź co bądź był wyższy od niej.
-Teraz już nic mnie nie matrwi...-powiedziała księżniczka przymykając oczy.

- I już nic nie będzie musiało. - powiedział i złożył na jej włosach pocałunek.
- Jutro ogłosimy całemu światu nasze zaręczyny! Zastanawiam się tylko jak wielu ludzi jest nam przeciwnych... Ale oni nie mają tu żadnej mocy! Nikt nie ma! - uśmiechnął się, przytulając Ninde.
- Zresztą od samego początku fortuna nam sprzyja! Ile razy przecież na siebie wpadliśmy, zupełnie się tego nie spodziewając. Ile razy jedno pomagało drugiemu, nie raz nawet o tym nie wiedząc! Pomyśl, gdyby nie ten deszcz wczoraj, być może zwlekałbym z oświadczynami do rozsądniejszego momentu... Cieszę się, że padało. Czuję jakby jakaś niewidzialna siła prowadziła nas przez to wszystko.

-Niewidzialna siła...- powtórzyła Ninde w ramionach Ethelricka.
Siedzieli tak, rozmawiając przytuleni do siebie. Powoli pora dnia zaczęła się zmieniać. Drzewa i domy wokół nich zaczęły rzucać dłuższe cienie, słońce było coraz niżej. Od dobrych 30 minut oboje milczeli wsłuchując się we własne oddechy i bicia serc oraz w chlupot wody w fontannie.
Ninde przerwała to milczenie, powoli wstając z fontanny.
-Musimy wracać- powiedziała, uśmiechnęła się łapiąc go za rękę- Zbliża się sądna godzina.
Gdy i demon wstał ruszyli z powrotem do Mirradel.

[zt oboje]

Lil przysiadła na brzegu fontanny. Miasto rzeczywiście było piękne i Lilith zdawało się że każdy mógłby znaleźć tu miejsce które może uznać za najpiękniejsze. Jej najbardziej do gustu przypadła fontanna. Pewnie dlatego po obejściu całego miasta wróciła tutaj. Ściągnęła białą rękawiczkę z jednej dłoni i zanurzyła ja w wodzie. Przyjemny chłód przebiegł ją po całym ciele i na chwile zapomniała o mieszkańcach którzy wciąż coś szeptali gdy tylko przechodziła obok.